Πρόσφατα , ανάμνηση του Facebook έφερε μπροστά μου, μια παλιά φωτογραφία. Φορούσα ένα μαύρο σακάκι, με ένα σχεδόν ανεπαίσθητο λευκό ρέλι στα πέτα και στα μανίκια. Μια μικρή λεπτομέρεια. Τόσο μικρή που σχεδόν δεν την πρόσεχες.
Αυτό το σακάκι, κάποια στιγμή, το χάρισα στη μαμά μου. Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του αδερφού μου.
Και μετά από καιρό, τη βλέπω να φοράει ένα ολόμαυρο σακάκι.
«Μανούλα, τι ωραίο σακάκι… καινούργιο;» τη ρώτησα.
Με κοίταξε και μου είπε:
«Όχι. Είναι αυτό που μου χάρισες.»
Είχε αφαιρέσει εκείνο το λεπτό, σχεδόν αόρατο λευκό ρέλι.
Δεν ανέχτηκε πάνω της ίχνος χρώματος! Στάθηκα στην ανάμνηση και θυμήθηκα και τα λόγια της Αναστασίας που έχασε τον μονάκριβο γιο της από καρκίνο ,
-«Πίστη μου τόσα χρόνια μετά και δεν αντέχω ούτε λευκή νυχτικιά να φορέσω…»
Κατανοείς πως ο θρήνος δεν μένει μόνο στην καρδιά, απλώνεται. Στις συνήθειες. Στις επιλογές. Στο βλέμμα. Ακόμα και στην ανοχή σου απέναντι στο φως. Αλλάζει η αισθητική σου για τον κόσμου.
Η μητέρα μου δεν έβγαλε απλώς μια λευκή λεπτομέρεια από ένα σακάκι.
Ίσως προσπαθούσε να φέρει το μέσα της σε συμφωνία με το έξω της.
Γιατί όταν το πένθος είναι βαθύ, μερικές φορές ακόμα και το ελάχιστο ίχνος φωτεινότητας μοιάζει παράφωνο. Σχεδόν προσβλητικό.
Και σκέφτομαι πόσο διαφορετικά πενθεί ο κάθε άνθρωπος. Άλλοι μιλούν.
Άλλοι σωπαίνουν.
Κάποιοι κρατούν τα πράγματα όπως ήταν.Κι άλλοι αφαιρούν ακόμα και την πιο μικρή λευκή γραμμή από ένα σακάκι.
Μην πιέζετε τους ανθρώπους που φορούν μαύρα να τα βγάλουν. Δεν ξέρετε τι προσπαθούν ακόμα να αντέξουν.
Το πένθος δεν έχει χρονοδιάγραμμα.
Δεν υπακούει σε κοινωνικές συμβάσεις.
Και φυσικά δεν τελειώνει επειδή “πέρασαν τα χρόνια”.
Και όταν έρθει η στιγμή να βάλουν ξανά χρώμα στη ζωή τους, θα είναι επειδή το ένιωσαν.
Όχι επειδή τους το υπέδειξε κάποιος άλλος.
Και όταν ξαναμπεί χρώμα στη ζωή τους, θα είναι γιατί η ψυχή τους έκανε χώρο γι’ αυτό.
Όχι γιατί κάποιος κουράστηκε να βλέπει το πένθος τους.
Πίστη Κρυσταλλίδου
Πρόεδρος ΑΜΚΕ WinCancer