Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στις 10 πρώτες χώρες του κόσμου σε
εθελοντές δότες μυελού των οστών… χάρη σε μαμάδες όπως η Πόπη Παρασκευά.
Την Κυριακή που μας πέρασε βρεθήκαμε στη συνάντηση των συνεργαζόμενων Κέντρων του Οράματος Ελπίδας. Την μεγαλύτερη ομάδα εθελοντών της χώρας , των ανθρώπων που έχουν επιλέξει να γίνουν δότες μυελού των οστών και όσων εργάζονται καθημερινά για να μεγαλώνει αυτή η αλυσίδα ζωής.
Ακούσαμε με μεγάλη συγκίνηση ότι η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στις 10 πρώτες χώρες του κόσμου σε εθελοντές δότες μυελού των οστών. Ένα επίτευγμα που πριν από μερικά χρόνια έμοιαζε σχεδόν αδύνατο.
Τίποτα από αυτό δεν έγινε τυχαία.
Ξεκίνησε από το όραμα φωτισμένων αιματολόγων και επαγγελματιών υγείας, που πίστεψαν ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει χώρα ελπίδας. Βρήκε έναν πολύτιμο σύμμαχο στη Μαριάννα Βαρδινογιάννη, που αγκάλιασε αυτή την προσπάθεια. Και τελικά χτίστηκε από χιλιάδες απλούς ανθρώπους που είπαν ένα μεγάλο «ναι», χωρίς να γνωρίζουν ποτέ ποιον θα σώσουν.
Ανάμεσα σε αυτούς υπάρχουν οι πραγματικοί ήρωες.
Μαμάδες παιδιών που νίκησαν.
Μαμάδες παιδιών που σήμερα είναι άγγελοι στον ουρανό.
Άνθρωποι που αποφάσισαν να μετατρέψουν τον πιο βαθύ πόνο τους σε ελπίδα για κάποιον άλλο.
Μία από αυτές είναι η Πόπη Παρασκευή από την Πτολεμαΐδα. Η μαμά του Ανδρονίκου και της Κικής.
Το ίδιο βράδυ της Κυριακής, στην όμορφη ταράτσα του Πολιτιστικού Πολυχώρου Itravel Poetry στο Χαλάνδρι, παρακολουθήσαμε την ταινία «Super Story Market», μια ιστορία εμπνευσμένη από τη διαδρομή της Πόπης και του Ανδρονίκου.
Και η Πόπη ήταν εκεί.
Και, όπως κάνει πάντα, δεν μίλησε μόνο για τον δικό της δρόμο. Μοίρασε δύναμη. Μοίρασε ελπίδα. Μας θύμισε ότι κάποιοι άνθρωποι συνεχίζουν να σώζουν ζωές, ακόμη κι όταν η δική τους έχει αλλάξει για πάντα.
Στο τέλος, όμως, είπε κάτι που πάγωσε τον χρόνο και γέμισε με δάκρυα τα μάτια μας.
Μας εκμυστηρεύτηκε ότι το προηγούμενο βράδυ βρέθηκε στον γάμο του ανιψιού της, του Ανδρόνικου. Και πως, την ώρα που είδε τη μητέρα του να χορεύει μαζί του, τη ζήλεψε.
«Γιατί εγώ δεν θα ζήσω ποτέ αυτόν τον χορό με τον Ανδρονίκη μου.»
Και ύστερα μας έκανε μόνο μία παράκληση.
«Προσπαθήστε, ο καθένας με τον τρόπο του, για να μη στερηθεί καμία άλλη μητέρα αυτόν τον χορό.»
Αυτός είναι ο λόγος που γινόμαστε εθελοντές δότες μυελού των οστών.
Όχι για τους αριθμούς.
Όχι για τις διακρίσεις.
Όχι γιατί η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στις δέκα πρώτες χώρες του κόσμου.
Αλλά γιατί κάπου, κάποτε, ένας γιος μπορεί να σηκώσει τη μητέρα του για τον πρώτο τους χορό.
Και καμία μάνα να μη χρειαστεί να πει ποτέ ξανά:
«Εγώ δεν θα ζήσω αυτόν τον χορό.»
Πόπη μου σε αγαπώ και σε θαυμάζω απεριόριστα 
Πίστη ΚρυσταλλίδουΠρόεδρος ΑΜΚΕ WinCancer