Μια μάνα δολοφονήθηκε.
Από χθες είμαι παγωμένη.
Γιατί κάποιοι ήθελαν να σκοτώσουν και το κατάφεραν. Σε μια διαδρομή με μηχανάκια, στους δρόμους της Θεσσαλονίκης ,σαν τάγμα εκτέλεσης
Η Αφροδίτη Νέστορα πολιτεύεται εδώ και χρόνια με ήθος, αξιοπρέπεια και ευγένεια. Πριν από λίγα χρόνια η οικογένειά της έχασε την αδελφή της από λευχαιμία.
Το αναφέρω όχι γιατί αυτό αλλάζει το μέγεθος της σημερινής τραγωδίας. Καμία απώλεια δεν συγκρίνεται. Το αναφέρω γιατί δείχνει τι οικογένεια είναι. Μια οικογένεια που δεν άφησε τον πόνο να γίνει μίσος, αλλά τον μετέτρεψε σε προσφορά προς την κοινωνία. Και σήμερα καλείται να ζήσει έναν ακόμη αδιανόητο εφιάλτη.
Την ίδια ώρα, εδώ και μήνες παρακολουθούμε να δηλητηριάζεται ο δημόσιος διάλογος. Με «ψόφους», χυδαίους χαρακτηρισμούς , απανθρωποποίηση του πολιτικού αντιπάλου, ευχές θανάτου. Και το πιο επικίνδυνο απ’ όλα είναι ότι αρχίζουμε να τα συνηθίζουμε.
Έχουμε όλοι ευθύνη.
Ευθύνη όταν δεν αντιδρούμε. Ευθύνη όταν προσπερνάμε τέτοιες εκφράσεις σαν να είναι μέρος της καθημερινότητας. Ευθύνη όταν αφήνουμε κάθε «ναι μεν, αλλά…» να λειτουργεί ως έμμεση δικαιολογία απέναντι στη βία.
Ακόμη και χθες, λίγες ώρες μετά τη δολοφονία μιας αθώας γυναίκας, εμφανίστηκαν ξανά τα «ναι μεν, αλλά…». Εκεί ακριβώς πρέπει να μπει μια κόκκινη γραμμή.
Γιατί όταν η βία βρίσκει ανοχή, αργά ή γρήγορα κάποιος ανάβει τον αναπτήρα.
Δεν έχουμε το δικαίωμα να επιτρέψουμε να μας διχάσουν ΞΑΝΑ.
Και έχουν υποχρέωση να απαιτήσουμε να βρεθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά όσοι σχεδίασαν και εκτέλεσαν αυτή τη δολοφονική επίθεση. Και ταυτόχρονα να απομονώσουμε κάθε λογική που δικαιολογεί, σχετικοποιεί ή ανέχεται το πολιτικό μίσος.
Γιατί όταν μια μάνα δολοφονείται, δεν χωρούν αστερίσκοι. Δεν χωρούν «ναι μεν, αλλά…». Μόνο δικαιοσύνη.
Και όταν η δημοκρατία χάνει την ανθρωπιά της, δεν υπάρχουν νικητές.
Μόνο θύματα.
Πίστη Κρυσταλλίδου