Μια κοινωνία σαθρή. 

Άνθρωποι αδιάφοροι για τον συνάνθρωπό τους. Κοιτάζουν μόνο τον εαυτό τους. Τίποτα δεν υπάρχει πέρα από αυτό.

Κι αν αναρωτιέσαι, γιατί αυξάνονται τα περιστατικά αυτοκτονίας, κάθε μέρα, ραγδαία, εκεί ακριβώς βρίσκεται η απάντηση.

Ο εγωισμός μας δεν μας επιτρέπει να δούμε την πραγματικότητα γύρω μας.

Δεν βλέπουμε ποιος πονάει, αν φωνάζει βοήθεια, με τον τρόπο του. Σιωπηλά πολλές φορές. Όμως, τα μάτια και η συμπεριφορά ποτέ δεν ψεύδονται. 

Φτάνει να μην προσπεράσουμε.

Απορροφημένοι στη ρουτινιασμένη καθημερινότητά μας, δεν προσέχουμε τον διπλανό μας. 

Δεν μας νοιάζει πια....

Φτάσαμε στο σημείο να μην καταλαβαίνουμε καν τι μπορεί να συμβαίνει μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. 

Φτάσαμε στο σημείο να μην βλέπουμε αν κάποιος δικός μας άνθρωπος φωνάζει βοήθεια. Ακόμα και χωρίς να μας το λέει. 

Νομίζουμε ότι η ζωή που ζούμε είναι αληθινή. 

Ότι η πραγματικότητα, που έχουμε χτίσει στο μυαλό μας, είναι ακριβώς αυτή.

Πίσω από την επιφάνεια όμως; 

Πίσω από τον ψεύτικο εαυτό μας; 

Πίσω από όλα αυτά που κάνουμε πώς δεν βλέπουμε; 

Εκεί, θέλουμε να καταλάβουμε τι υπάρχει; 

Ή μήπως μας βολεύει να ζούμε μέσα σε αυτό το καλοβαλμένο ψέμα, για να μην αντιμετωπίσουμε ποτέ τη φαρμακερή αλήθεια, η οποία θα μας ταρακουνήσει, θα μας ξεκουνήσει από το βόλεμα, θα μας πονέσει και θα μας κάνει αυτόπτες μάρτυρες του ίδιου μας του εαυτού και των αναγκών των δικών μας ανθρώπων, που για χρόνια αγνοούμε επιδεικτικά. 

  Δυστυχώς, τα περιστατικά αυτοκτονίας, τα περιστατικά βίας κι όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα, θα συνεχίσουν να γίνονται ολοένα και περισσότερα, καθημερινά. Και αυτό, γιατί δεν κάνουμε τίποτα για να αποτρέψουμε 

Μήπως, όμως, πρέπει να κάνουμε; 

Αν θέλουμε πραγματικά να σταματήσουν να χάνονται άνθρωποι, τότε, εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι για το πώς θα εξελιχθεί η κοινωνία μας και για το ποιον δρόμο θα ακολουθήσουμε.

Θλίβομαι τόσο πολύ. Υπάρχουν ώρες ώρες που το μυαλό μου σταματάει και σκέφτομαι γιατί κάθε μέρα να διαβάζουμε και να ακούμε για μία ακόμα αυτοκτονία. 

Έχουμε πάθει ανοσία από τα τόσο πολλά περιστατικά.

Τόσο μεγάλη ανοσία, που τα βλέπουμε και απλώς δεν μας κάνει, πλέον, καμία εντύπωση για αυτό που διαβάσαμε.

Γιατί; 

Γιατί έχει γίνει καθημερινότητα.

Γιατί είναι κάτι που δεν μας προβληματίζει, ίσως κιόλας, πλέον 

Περνάει μπροστά από τα μάτια μας μία είδηση για άλλη μία γυναικοκτονία, για άλλον έναν βιασμό, για άλλη μία αυτοκτονία για άλλο ένα, κι άλλο, κι άλλο....

Και δεν λέμε τίποτα.

Μέχρι που στέρεψαν νομίζω οι κραυγές μας και τα δάκρυα....

Αποσβολωμένα δεχόμαστε αυτό το ΑΛΛΟ ΕΝΑ τραγικό συμβάν και σκύβουμε το κεφάλι από ντροπή για την κατάντια μας.

Ανοίξτε τα μάτια σας στο σπίτι σας και στους γύρω σας!!!

Η κατάθλιψη και ο ψυχικός πόνος δεν είναι πάντα ορατά.

Υπάρχουν άνθρωποι χιλιάδες άνθρωποι που στην καθημερινότητά τους χαμογελάνε και πηγαίνουν κανονικά στη δουλειά τους και σε κάθε δραστηριότητα, κι όταν γυρνάνε σπίτι και μένουν μόνοι με τον εαυτό τους και τα ντουβάρια του σπιτιού, τότε είναι που καταρρέουν. 

Και κάθε μέρα, καταρρέουν όλο και περισσότερο.

Και κάθε μέρα μπορεί να είναι όλο και πιο κοντά στο τέλος.

Γιατί όταν έχεις φτάσει σε ένα σημείο που δεν αντέχεις τον εαυτό σου, τον πόνο σου, τη ζωή σου, τη μοναξιά σου και νιώθεις πως κανένας από αυτούς που είναι κοντά σου δήθεν και γύρω σου δήθεν, δεν σε καταλαβαίνει ούτε στο ελάχιστο, το μόνο που σκέφτεσαι είναι πώς θα σταματήσει αυτό το μαρτύριο...

Και δίνεις μια και πέφτεις...

Και μετά σου λένε δεν είναι λύση η αυτοχειρία 

Αν δεν είναι, λοιπόν, λύση η αυτοχειρία, όταν φωνάζουν βοήθεια, να τους ακούτε, και να μην τους αγνοείτε.

Όταν σας λένε ότι έχουν αυτό το πρόβλημα να κάθεστε και να ακούτε και να μην λέτε ότι εσείς έχετε περισσότερα προβλήματα από τους άλλους κι ότι δεν είναι κάτι σοβαρό.

Ναι, έχουμε ακούσει αυτή την ατάκα χιλιάδες φορές.... Τραγικά χιλιάδες φορές.

Να μην υποτιμάτε τον πόνο του άλλου ανθρώπου, γιατί, έτσι, τον σπρώχνετε χωρίς να καταλάβετε, στο τέλμα πιο πολύ...

Γιατί κανένας δεν βγαίνει για να πει για πλάκα ότι δεν είναι καλά. 

Και αυτό το απλό «δεν είμαι καλά» , στιγμές στιγμές, είναι ακόμα πιο γιγάντιο.

Και ακόμα πιο καταστροφικό. 

Στρέψτε, λοιπόν, τα μάτια σας στους ανθρώπους γύρω σας, στους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα στο ίδιο το σπίτι σας, είτε είναι τα παιδιά σας, είτε ο άντρας σας/η γυναίκα είτε ο/η συντροφός σας, είτε κάποιος φίλος σας.

Όποιος κι αν είναι αυτός. 

Και απλώς όταν βλέπετε ότι δεν είναι καλά και σας φωνάζει για βοήθεια να κάνετε τα πάντα για να τον βοηθάτε. 

Διαφορετικά, είστε συνένοχοι σε αυτό που μπορεί να ακολουθήσει και συνυπεύθυνοι.

Άνοιξε τα μάτια σας και τα αυτιά σας. 

Διαφορετικά, είμαστε συνένοχοι όλοι.

 

16/05/2026 

Άννα Πούδη, 

Φιλόλογος-Συγγραφέας-Ποιήτρια