Είμαι άτομο με αναπηρία 80%κ ονομάζομαι Σημαιοφορίδου Παναγιώτα
Θα σας στείλω και τις φωτογραφίες που έβγαλα χθες από το συμβάν. Χθες λοιπόν αφού βγήκα για έναν καφέ πάρκαρα το αμαξίδιο μου ακριβώς μπροστά από την καρέκλα που θα καθόμουν στην καφετέρια. Ο άγνωστος ο κύριος αργότερα έμαθα ότι είναι γιατρός μου επιτέθηκε λεκτικά λέγοντάς μου πως ενοχλεί το αμαξίδιο κλείνω την είσοδο της οικοδομής και πώς θα με σεβαστούν εμένα όταν εγώ δεν σέβομαι.Να το πάρω γρήγορα. Δεν έκλεισα λοιπόν κανένα δρόμο γιατί ως οδηγός τόσα χρόνια το πρώτο που κοιτάω είναι να υπάρχει προσβασιμότητα διότι είμαι η πρώτη που ξέρω ότι δεν υπάρχει γενικά προσβασιμότητα.
Δεν βλέπετε απλώς ένα αμαξίδιο βλέπετε τη δύναμή μου ως μία σαραντάρα κοπέλα με σκλήρυνση κατά πλάκας έχοντας 17 χρόνια τετραπληγία, που προσπαθώ παρόλα αυτά να χαμογελώ και να ζω με αξιοπρέπεια .Χθες στις 30 Ιουνίου ένας άγνωστος κύριος αργοτερα έμαθα πως επαγγέλλεται οδοντίατρος επέλεξε να μου στερήσεις αυτό το χαμόγελο .Χωρίς να γνωρίζει την ιστορία μου, χωρίς να αναρωτηθεί ούτε για μία στιγμή τι έχω περάσει με προσέβαλε και με μάλωσε λέγοντας ότι παρκάρω όπου να ναι το αναπηρικό αμαξίδι μου και δημιουργώ πρόβλημα στην κοινωνία μη μπορώντας να περάσει άλλος άνθρωπος γιατί ενοχλει το αμαξίδιο. Δεν εμπόδιζε κανέναν έχω και φωτογραφίες αυτό που πραγματικά εμπόδισε εκείνη τη στιγμή ήταν η έλλειψη ανθρωπιάς κ ενσυναίσθησης. Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν ζητούμε λύπηση, ζητούμε σεβασμό ,ζητούμε να μπορούμε να βγούμε για έναν καφέ χωρίς να φοβόμαστε ότι κάποιος θα μας προσβάλει επειδή υπάρχουμε. Πιστεύω ότι σε κάθε αμαξίδιο υπάρχει ένας άνθρωπος με όνειρα συναισθήματα και αξιοπρέπεια .Εύχομαι η ιστορία αυτή να μας κάνει πιο ανθρώπινους. Ο σεβασμός δεν κοστίζει τίποτα αλλά για κάποιους είναι τα πάνταΘα ήθελα σας παρακαλώ να το αναρτήσετε πρέπει να παλέψω και για άλλα άτομα που δεν είναι καλά ψυχολογικά που είναι στο αμαξίδιο και αν τους συνέβει ένα τέτοιος απανθρωπος θα είχε κλειστεί ακόμα πιο πολύ μέσα στο σπίτι του σας παρακαλώ πολύ




















